[08.08.2004] Właściwie ten przepis już opublikowałem rok temu na :p:e:s:t:o: jako tartę urodzinową, ale tutaj powtarzam go w wydaniu obszerniejszym i bardziej łopatologicznym - napisałem go do Citymagazine, jako mój ostatni felieton z cyklu "Kuchnia partyzancka", cykl się skończył, bowiem pismo Citymagazine nie będzie się już ukazywać. Przy okazji parę nowych zdjęć.

Oto bezpieczne schronienie dla delikatnych, młodych czerwcowych warzyw - miękkie objęcia ściętego białka otoczonego chrupiącym ciastem. Tarta to niby tylko prosta francuska przystawka, ale podawana na ciepło z sałatą może być też porządnym daniem na kolację. Ładnie przyrumieniony, okrągły placek potrafi być bardzo efektowną potrawą, po której wcale nie znać, jak łatwo i tanio została przygotowana. Tarta na pewno jest liderem wydajności, w jej przedziale cenowo-pracochłonnym trudno znaleźć coś równie smacznego, a zarazem pożywnego i eleganckiego.
Żeby uniknąć nieporozumień już na wstępie trzeba sobie zadać niezręczne pytanie - czy quiche i tarta to to samo? Bardzo trudno na nie odpowiedzieć, gdyż język polski obydwa te słowa miażdży przykrym uogólnieniem - placek. Ja sympatyzuję ze słowem "tarta", gdyż brzmi bardziej po polsku i kojarzy się z tarciem (wprawdzie trochę bezsensu, ale zawsze można to sobie tłumaczyć, że coś tam się uciera w trakcie przygotowywania tarty - np. żółty ser). Natomiast "quiche" (etymologicznie związany z niemieckim Kuchen - ciasto), po poprawnym wymówieniu "kisz", niestety jednoznacznie kojarzy się z kiszeniem, co jest całkowicie chybionym tropem. Zresztą określenie tarta jest bardziej uniwersalne - odnosi się do okrągłych kruchych ciast z nadzieniem zarówno słodkim (na przykład owocowym), jak i słonym. Quiche to wyłącznie placki na słono, przede wszystkim kojarzy się ze słynnym quiche lorraine czyli tartą lotaryńską z wędzonym boczkiem, znakomitą chłopską potrawą niestety o niebezpiecznym jak na tę rubrykę stopniu niewegetariańskości.
Po tych niewiele wyjaśniających rozważaniach lingwistycznych przejdźmy do zagadnień logistycznych, być może jeszcze ktoś się nie domyślił, więc powiem to głośno i wyraźnie - ABY UPIEC TARTĘ POTRZEBNY JEST PIEKARNIK. Jeśli go nie posiadasz, to zapomnij o tych i wielu wielu innych rozkoszach kulinarnych. Ze sprzętu niezbędna jest również blaszana tartownica - okrągła niska forma z charakterystycznym pofałdowaniem brzegu. Absolutnie odradzam przygotowywanie tarty w podobnych naczyniach ze szkła lub innych żaroodpornych materiałów, gdyż zbyt wolno i nie dość silnie nagrzewają się, co powoduje, że tarta nie robi się krucha i chrupiąca, ale tragicznie ciapkowata.
Zanim podam przepis jeszcze mały komentarz do ciasta na spód - nie kupujcie mrożonego, naprawdę samemu robi się to w 5 minut, bardzo łatwo, można zrobić więcej i zamrozić (z tego samego ciasta można też piec tarty na słodko). To taki typ ciasta, że im bardziej byle jak i szybko się je robi, tym lepiej wychodzi, serio.